Waargebeurd: de Kattenvergadering

Lang, lang geleden woonde ik op kamers in Helmond, eerste verdieping.
Ik had zelf één kat, zwart-witte kater Kimono.
Kimono was echt een katkat.
’s Nachts op stap, overdag slapen, vaste prik.

Vanuit de stoel voor mijn raam keek ik uit op een lantaarnpaal en de verlichte stoep.
Die avond zat ik tv te kijken en ik keek ook af en toe naar buiten.
Er kwam een kat aangelopen die onder de lantaarnpaal ging zitten.
Ik dacht: o, leuk, een kat.
En keek weer tv.
Even later keek ik weer en zag weer een kat.
Die ging gewoon zitten naast de eerste en wachtte.
Ik dacht weer: o, wat leuk, nog een, misschien komt Kimoontje ook nog.
Ik bleef dus kijken en zag tot mijn grote verbazing, binnen een tijdsbestek van een kwartier, een stuk of acht katten, ook mijn Kimono, zich verzamelen onder die lantaarnpaal.
Ze bliezen niet, ze vochten niet, ze stonden, met beweeglijke staarten recht omhoog,
om zich heen te kijken.
Er kwam nog een, blijkbaar laatste, kat aangelopen want ineens, zonder aarzelen, in een fractie van een seconde, waren ze allemaal weg.
Ze stoven doelgericht weg, allemaal dezelfde richting uit, buiten mijn gezichtsveld.
Alsof ze wisten: oké, we zijn nou compleet, we kunnen gaan.
Een kudde katten op stap.

Ik heb in mijn leven nooit meer zoiets gezien, echt ongelooflijk.
Het roept zo ontzettend veel vragen op, die ik zeker niet kan beantwoorden.
Want hoe spreken katten zoiets af?
“We zien elkaar woensdag om 20.00 u onder de lantaarnpaal voor Bosboomstraat 24”?
“En met hoeveel zijn we, gaat Poekie ook mee?”
“Ja, die zou ook komen”
“Oké, daar wachten we dan op.”

…?

Kimono was sowieso een raar beest, ik kon met hem, als een hondje, uit wandelen gaan, hij volgde prima. Maar wist verdomd goed wat ie wilde.
De dag dat ik naar weer andere kamers zou verhuizen en bezig was met het volladen van het verhuisbusje zat hij alles, op zijn dooie gemak, vanaf het tuinhek van de buren te bekijken.
Ik dacht: das mooi, dan doe ik hem als allerlaatste in de kooi, kan ie gelijk mee.
Maar toen alle spullen ingeladen waren en wij klaar om te gaan, was er geen Kimono meer te bekennen.
Ik dacht: das nie erg want de bewoners die achterblijven houden hem wel binnen, dan haal ik hem later wel op.
Ik heb hem nooit meer gezien, hij is nooit meer naar het huis teruggekeerd.
Ik heb echt de stad en het land afgezocht, advertenties geplaatst, Amivedi gebeld.
Niks.
Hij wilde echt niet mee, blijkbaar.
En ook niet meer gevonden worden.
Slimme beesten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Waargebeurd: de Kattenvergadering

  1. Wat een enig verhaal Kat! Laatstelijk hoop ik steeds vaker dat de dieren maar eens moeten gaan praten. En het voor ons natuurlijk onmogelijk is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s