“De Nalatenschap”, een duister sprookje (6)

La Pute Parisienne

Wat mij toch elke keer weer een niet te overtreffen, jezus-wat-lekker orgasme bezorgt
is genaaid worden door mensen die je vertrouwt.
Of door mensen waar je je solidair mee voelt.
Mensen waarbij je empathische vermogens overuren draaien.
Als die een dildo in je reet rammen kom ik altijd zo lekker klaar, daar zijn geen woorden voor.

De Documentairemaker heeft mij dat plezier gedaan, maar La Pute Parisienne kan er ook wat van. La Pute Parisienne is het type vrouw dat, op het moment dat ik letterlijk de stront en de vloeibare kipfiletjes van Tuinman de Tiller op sta te ruimen, vanuit haar Parijse villa haar advocaat briefjes dicteert met de strekking: “Waar blijft mijn geld?
Werk eens wat harder! Waarom is het huis nog niet leeg? Schiet eens wat op, anders stap ik naar de rechter!”

Dat is blijkbaar de Parijse manier van zeggen:
“Gut jongens, wat jammer dat ik zo ver weg woon en jullie niet kan helpen, als ik iets anders kan doen dan zeg het maar! Sterkte!”

Dat noem ik nog eens integreren.
Of is dat assimileren?

Ik kan er weer even tegen in ieder geval.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op “De Nalatenschap”, een duister sprookje (6)

  1. Pingback: Handig overzichtje voor rechters en advocaten | katskleuren

  2. Pingback: En Verbuntjes, erg moe geworden van al dat briefjes schrijven? | katskleuren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s