“De Nalatenschap”, een duister sprookje (1)

Het Moederloeder.

Mijn moeder, Santa Lucia, door de Goden bezeken en van de Duvel bezeten,
was knettergestoord en ongeneeslijk bitter.
De scheiding van mijn vader heeft ze nooit kunnen verwerken en alle energie van de rest van haar leven besteedde zij op zeer creatieve wijze aan zijn belastering.
En de belastering van iedereen die niet haar kant koos.
“Moeder goed”, “Vader slecht”.
Zo zat de wereld in elkaar.

Broer en ik zijn er lang ingestonken.
Broer en ik zijn volkomen verneukt, maar we leven nog.
We zijn er nog en we ademen nog.
En we kunnen nog een beetje liefhebben.

Moeder verloor en moeder wist het.
En moeder had nog maar één wapen: geld.
In een laatste, wanhopige poging broer en mij over haar streep te krijgen dreigde
ze regelmatig met onterving. Dat vond ze heerlijk om te doen, daar genoot ze van,
ik had haar satanische glimlach moeten fotograferen.
Maar het werkte niet.
Wij moesten alleen maar lachen.
En dat maakte haar nog woester.
En daarom heeft moeder alles aan de Tuinman nagelaten.
Theo de Tiller.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s