Zelf mede lijden

“Als een melkkoe zou weten dat zij slechts een melkkoe is,
zou zij dan depressief worden?”

“Een leeuwin laat geen traan om een zebra, waarom zijn wij dan van die jankers?”

“De Kosmos is meedogenloos, waarom zijn wij dan zulke watjes?”

Ik heb last van zelfmedelijden.
Heel veel mensen hebben last van zelfmedelijden.
En daar baal ik van.
Want ik wil het niet.
Ik vind zelfmedelijden zonde van mijn tijd, maar op de een of andere manier krijg ik niet alles logisch weggeredeneerd en blijf ik maar voelen en voelen en voelen.
Als een Spock met emoties.

En daarom heb ik alleen maar vragen en geen antwoorden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Zelf mede lijden

  1. Lieve Kat, verkeerde diagnose! Je verdraait de lettergrepen. Jijzelf lijdt, net als steeds meer mensen, mede om de onvoorstelbare wreedheid van grote groepen psychopaten die geen enkel gevoel van mede-leven hebben. Wij zijn gelukkig niet allemaal watjes, maar hebben een groot empathisch vermogen. Die 2 werelden verdragen elkaar niet en lijkt daar ook niet aan toe te komen tijdens ons bestaan. Ik ben nu onderhand ook wel knettergek van die bommen en andere shit, om elkaar zgn. veel geluk en gezondheid te wensen. Voor mij is het toch echt overduidelijk oorlog en straks, heel vroeg, als mensen gewoon willen kunnen slapen, gaan ze lekker expres nog wat rondknallen. Arme aarde, arme lucht, arme dieren en arme mensen. Schiet mij maar lek 😦

    • kat zegt:

      Ja, dat klopt, maar dan is het mede-lijden zonder zelf.
      Dat is de helft van het probleem.
      Maar ik bedoel echt zelfbeklag, denken aan je ellende en dan verdrietig worden.
      Lijden onder je herinneringen, dat bedoel ik eigenlijk.
      Als je er niet aan denkt, is het er niet want het lijden is al gedaan, dus waarom er dan toch aan denken?

      Dieren kunnen ook trauma’s hebben, maar wij weten niet of ze herinneringen hebben.
      Ze doen in ieder geval minder moeilijk dacht ik zo maar.

      Maar afgezien daarvan: ik weet niet waar gevoel vandaan komt. Je creëert gevoel met gedachtes, maar gevoel komt ook gewoon “aanwaaien”, dat is er dan ineens en daar heb je geen moer over te zeggen.
      Mysterie!

      • Trauma’s enzo, slaan “gaten” in je systeem. Je kunt er genezing op loslaten, maar het blijft een gevoelige plek, die op de gekste momenten en in allerlei vormen terug kan komen. Ik denk dat er ook nog zoiets als een collectief geheugen is. Dat hangt in de lucht en daar put je uit.
        Dieren hebben wel degelijk een geheugen. Kijk maar naar de olifanten die steevast terugkeren naar de plek waar familie is gestorven om nog wat te rouwen. Een bij mensen opgegroeide leeuw die weer in het wild wordt geplaatst en na jáááááren de verzorgers van vroeger al op afstand herkent en ze geheel ongevaarlijk maar door het dolle heen, om de nek vliegt…De voorbeelden zijn eindeloos. In de loop van de jaren leer je om met die spontaan aanwaaiende gevoelens anders om te gaan, zodat het je niet helemaal meer omver blaast. Met speciale meditatietraining kun je zelfs aanvoelen wanneer en waar “een onzuiverheid” opkomt en dat dan oplossen.
        Iets minder mysterie dus…Ik heb het zelf ervaren.

        • kat zegt:

          Ja, daar heb ik wat aan, dank!
          Dat filmpje met die leeuwin is geweldig ja, tig keer gezien, fantastisch!

          Maar dan vraag ik me toch af of bijv. een hond die ooit mishandeld is, daar ook ooit aan kan denken : “Goh, wat deed die klap toen zeer” of zo.
          Hij weet vast nog wel wie zijn mishandelaar was, maar wij kunnen niet in die koppies kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s