Als jij nou zorgt voor de mijne, dan zorg ik voor de jouwe

Enkele gedachten over bejaardenzorg.

Ik ben zelf bejaardenverzorgster geweest. Ik heb in een verzorgingshuis gewerkt, bij de Thuiszorg, bij Fokus en voor mensen met een PGB.
En, al ben ik vaak negatief, ik ben altijd trots geweest op de Nederlandse Gezondheidszorg. En de Nederlandse Bejaardenzorg.
Dat wat nu zo denigrerend “Verzorgingsmaatschappij” wordt genoemd heb ik juist altijd een toonbeeld van beschaving gevonden.
Wij laten arme mensen niet verhongeren, wij zetten arme mensen niet op straat en wij zorgen voor onze zieken, gehandicapten en bejaarden.
Dat is gewoon netjes.

Maar je kunt ook overdrijven.
En dat ben ik dus, geloof het of niet, gedeeltelijk met de VVD eens.
Wij zijn echt doorgeslagen in het pamperen van mensen die eigenlijk gewoon een schop onder hun kont moeten hebben, maar tegelijkertijd zijn er veel mensen die broodnodige zorg moeten ontberen.
Ik ga daar niet over uitweiden, maar de verhoudingen zijn scheef.
En er worden veel dingen gezegd die, als je er even over nadenkt, helemaal niet kloppen. Zoals de veelgebruikte zin:

“Wij stoppen onze ouders in een verzorgingshuis”.

Met die zin is heel veel fout.
Ik begrijp dat mensen die woorden gebruiken, dat heb ik zelf ook gedaan, maar ze kloppen niet. Ze geven een negatieve lading aan iets wat helemaal niet zo negatief is.
Want:

– Zijn onze ouders willoze slachtoffers die zich door hun kinderen iets laten opleggen wat ze helemaal niet willen? Is dat niet een belediging voor het denkvermogen van onze, niet-dementerende, ouders?

– Wat is er zo erg aan wonen in een verzorgingshuis?
Vraag dat eens aan bejaarden in Roemenië.
Je zit warm en veilig, mensen genoeg om een praatje mee te maken, of privacy en afzondering als je dat liever hebt. Die deur mag echt op slot.
Je krijgt je eten op je kamer of je eet met anderen, als je daar behoefte aan hebt.
Je bent vrij en veilig, als je omvalt loop je niet het risico dagenlang op hulp te moeten wachten en als je doodgaat hebben ze geen tien jaar nodig om daar achter te komen.
Ik zou er voor tekenen, dat heb ik altijd gezegd.

En ten aanzien van de, eveneens vaak gebruikte, woorden “verpieteren in een verzorgingshuis” het volgende:
Een bejaarde die zich verveelt, zichzelf niet weet te amuseren, was op jongere leeftijd waarschijnlijk ook zo. Het is niet de schuld van het verzorgingshuis dat er mensen zijn die zich vervelen en eenzaam zijn, dat ligt aan het karakter van de bejaarde.
Je kunt mensen opzoeken, of niet. Je kunt wat gaan doen, of niet.
Eigen verantwoordelijkheid, eigen keuze.
Net als zeuren of niet-zeuren een keuze is.
En dat is een mooi bruggetje naar mijn volgende punt:

Voor vreemden zorgen is makkelijker dan voor je eigen familie

Dankzij mijn werk heb ik die vreemde ontdekking gedaan, zeurende vreemden deren mij niet, mijn zeurende moeder had ik een klap kunnen verkopen.
En dat lieg ik niet, ik heb op het punt gestaan mijn moeder een klap in haar gezicht te geven.
En wat ik nog beangstigender vond: het voelde gerechtvaardigd.
Ik wist dat als ik het zou doen, ik er niet eens spijt van zou hebben.
Misschien zou ik er zelfs wel van genieten.
Doodeng.
Echt doodeng om zoiets bij jezelf te ontdekken.
En dus goed om afstand te nemen en de zorg aan iemand anders over te laten.
Doe jij die van mij, dan doe ik die van jou.
Ik vind het een goeie deal.
En dan blijft iedereen leven.
Althans, tot Magere Hein om de hoek staat…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Als jij nou zorgt voor de mijne, dan zorg ik voor de jouwe

  1. Ik heb geen moeite gehad om voor mijn moeder te zorgen, maar ik denk dat zij heel anders was als de jouwe. Verder vind ik dat we teveel doorslaan van het ene uiterste, het pamperen, naar alles maar zelf doen en zoek het zelf maar uit.

    • kat zegt:

      Klopt ja, ben ik helemaal met je eens!!
      Ik hou mijn hart vast…

      • Mooi blog Kat! Helemaal mee eens dat we ongelooflijk doorgeslagen zijn. En deze redeneertrant kun je ook op veel andere vlakken doorvoeren. Eigen verantwoordelijkheid is overal ver te zoeken. En met het niet oplossen van waar het om zou moeten draaien houden we weer een heel leger mensen aan het werk, lees: lekker schuiven met papieren…

        • kat zegt:

          Dankjewel!
          En schuiven met potjes. Het ene betalen met het andere en weer weghalen bij anderen.
          En wat is dan de netto-winst?
          Dat valt vaak nog vies tegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s